Dünya mahvoldu. Bir kez daha.
Dünyanın sonunu engellemek için neredeyse bin kez zamanda geriye dönüp ne kadar çabalasam da, sonu değiştirmeyi asla başaramadım.
Artık yoruldum. Zamanda geriye dönmekten de bıktım usandım.
Bu sefer kaç yaşında uyanacağım acaba?
Böyle bir geri dönüşü bir daha asla yaşamak istemiyordum ama…
“Udaang.”
Bir dakika!
Neydi bu ses böyle?!
Peki ya sonbahar yaprağı kadar küçük olan bu eller neyin nesi?!
“Kim böyle bir bebeği buraya terk edip gitti?”
Bu hayatta bir bebek olarak geri dönmüştüm!
Üstelik dünyayı binlerce kez yok eden asıl suçlunun, Lucas’ın malikanesinin önünde!
Bir bebek mi?! Kolları ve boynu bile düzgün tutamayan bir bebek ha?!
Hayır, hayır. Bir an durup sakinleşelim ve düşünelim.
Belki de bu hayat, Lucas’ı yakından gözetleyerek dünyanın sonunu engellemek için yakaladığım muazzam bir fırsattır.
Benden kork ve tetikte ol Lucas.
Çünkü bu sefer dünyayı yok etmene asla izin vermeyeceğim!
Sesimi yükselterek acımasızca ve sinsice kahkaha attım.
Ahahaha. Ahahaha!
“Guguu, gaga.”
“Aman tanrım! Bizim bebeğimizin gülüşü bile ne kadar sevimliymiş böyle.”
Kahretsin!
Yorumlar 0